پیاده رو ها در اشغال مغازه داران و موتور سوار ها

برای شناختن یک شهر، در واقعیت ژرف آن ، چه وسیله ای بهتر از پرسه زدن در خیابان های آن وجود دارد ؟ پس چشمانمان را خوب باز می کنیم و با هم چند قدمی در خیابان های بوشهر قدم می زنیم . آن چه در نگاه اول می بینی، دستفروشانی است که با فاصله چند قدم از یکدیگر بساط پهن کرده اند ، مغازه دار هایی که بخشی از اجناس خود را جلوی مغازه ها در پیاده رو ها قرار داده اند و موتور های پارک شده ای که بخش دیگری از پیاده رو ها را اشغال کرده اند . قدم هایت را تند تر بر می داری تا شاید کمی جلوتر آرامش گمشده ات را بیابی ولی ناگهان صدای بوق دلخراش موتور سواری اندک آرامش تو را هم با خودش می برد .

در بوشهر خیابان زیبا وجود ندارد ، اما در عوض تعداد ی خیابان کوچک است که هیچ نظم خاصی ندارند . خیابان هایی که سرشار از تضاد اند . در حاشیه اغلب خیابان ها دستفروشان ، گدایان خیابانی ، مصالح و نخاله های ساختمانی ، وسایل و اجناس مغازه ها و موتور های پارک شده نظر هر رهگذر را به خود جلب می کند .

پیاده رو در شهری مثل بوشهر هنوز معنایی غریب دارد. در ذهن شهروندان پیاده رو مسیری است شلوغ و به هم ریخته، از سدمعبر مغازه داران ، تنه آدم ها و عبور موتورسیکلت ها گرفته تا هزار پستی و بلندی پیدا و پنهان دیگر که ممکن است نصیب آدم شود. پیاده رو خیابان های بوشهر از این صحنه ها زیاد دارد . در خیابان حافظ (نادر) این امر بوضوح نمایان است .

در شهر سازی ما اولویت با تردد خود رو ها و موتور سیکلت ها بوده و عرض پیاده رو ها برای تردد آسان و ایمن عابران نا امن است و در توجه به ایجاد محیط های کالبدی مناسب ، انسانی و امن برای تردد عابر پیاده در شهر دچار عارضه توسعه نیافتگی هستیم . گواه این ادعا شرایط فیزیکی و روانی نامطلوبی است که معابر پیاده در شهر ما با آن روبرو هستند . گرچه در بیشتر جوامع پیاده رو ها جزء اصلی شبکه معابر شهری و محلی برای استراحت ، تفرج و پیاده روی شهر وندان محسوب می شود ، اما متاسفانه در کشور ما و بویژه در شهر ما این معابر به عنوان مکان های معلول و فراموش شده شهر ها تلقی می شوند . نخستین اقدام در جهت تفکیک حرکت سواره از پیاده در دنیا، در سال 1858 توسط شهرساز و معمار «اولمستد» صورت گرفت؛ طی این اقدام اولمستد در طراحی پارک مرکزی نیویورک، برای عبور پیادگان پلی از سنگ روی جاده وسایل نقلیه بنا نهاد. در ایالات متحده، پس از جنگ جهانی دوم این نوع خیابان های پیاده با نام «مال» شکل گرفتند که بیشتر همسو با مقاصد تجاری در مرکز شهرها بودند و در عین حال هدفشان ایجاد محیط های مطلوب برای خرید و گردش در شهرها بود.

معابر پیاده یا پیاده روها، معابری با بالاترین حد نقش اجتماعی هستند که تسلط کامل با عابر پیاده بوده و تنها از وسایل نقلیه موتوری به منظور سرویس دهی به زندگی جاری در معبر استفاده می شود. این معابر می توانند به صورت کوچه، بازار، بازارچه، مسیری در میدان، پارک یا فضای یک مجتمع شکل بگیرند. پیاده روها با از میان بردن ترافیک عبوری سواره در بخشی از شهر ایجاد می شوند، و به دلایل معمارانه، تاریخی یا تجاری شکل می گیرند.

پیاده روها در جابجایی ساکنین شهر ها و انتقال ترافیک شهری نقش به سزایی بر عهده دارند . امروزه افزایش جمعیت شهر ها و معضلات ترافیکی موجود ایجاب می کند ، ایجاد پیاده روها و مسیر های پیاده مورد توجه بیشتری قرار گیرد . توسعه پیاد روها و تشویق مردم به پیاده روی در توسعه پایدار شهر ها نقش موثری ایفا خواهد کرد . به شرط اینکه در طراحی پیاده روها از استاندارد ها و معیارهای موجود استفاده گردد.

وضعیت پیاده روها در سطح شهر بوشهر قصه تکراری رعایت نکردن حقوق شهر وندی است . داستان ناتمام مشکلاتی که مدام گریبان مردم کوچه و خیابان را می گیرد .وقتی سال ها پی در پی می گذرند و پیاد ه رو هر روز پیر تر می شود ، عابران پیاده می مانند و آرزوی دیدن مکانی که از قدم زدن در آن لذت ببرند . چرا که پیاده رو محلی است برای راه رفتن و قدم زدن . مکانی که در ابتدا با هدف آسایش و راحتی رفت و آمد جماعت شهر نشین ساخته شده است اما مدت ها است که در میان انبوه مشکلات شهری فراموش شده و از یاد رفته اند .

آن چه به عنوان پیاده رو در شهر ما دیده می شود زمین چهل تکه ای است که هر تکه اش طوری فرش شده . یکی با آسفالت معمولی ، جایی با موزاییک و جاهایی هم محض خاطر عملیات ساختمانی ،خاکی .اگر هیچکدام از این ها هم نباشد هر چند قدم یک بار پایت به چاله ای فرو می رود . موتوری ها داخل پیاده رو ها جولان می دهند .سطوح ناصاف ، عرض کم ، سد شدن معابر توسط مصالح ساختمانی ، دستفروش ها ، مغازه دار ها و... از مشکلاتی است که عابران پیاده هر روز با آن روبرو می شوند . پیاد ه رو ها استاندارد لازم را ندارند و فضای پیش بینی شده برای عبور عابران با حجم تردد آنان مناسب نیست . موانع متعدد دیگری نیز همچون وجود صندوق های پست ، سطل های زباله و تابلو های تبلیغاتی ( بنر ها ) رفت و آمد عابران را مختل کرده است . نور و روشنایی شبانه اکثر پیاده رو ها متعادل نیست .

از دیگر مسائل مطرح در بافت شهر بوشهر استفاده از فضای پیاده رو ها توسط مغازه داران و همچنین استفاده برای پارک موتور سیکلت است که به کاهش ظرفیت پیاده رو ها منجر شده است . به طوری که گاهی مشاهده می شود مغازه داران فضای پیاده رو و جلوی مغازه خود را مایملک خود می پندارند . در تعدادی از پیاده رو ها هم ، حفاری و کندن آسفالت برای آب ، برق ، تلفن ، فاضلاب و این روز ها هم گاز همچنان ادامه دارد و این در حالی است که مردم منتظر مرمت این حفاری ها هستند.

آیا روزی خواهد رسید که دیگر از کف پیاده روها روی لباس شهروندان آب پاشیده نشود ، یا از کنده شدن هر روزه آن جا به لب نرسد ، موتو سواران در خیابان حرکت کنند ، مغازه دارها اجناسشان را به داخل مغازه ببرند ، دستفروش ها به مکانی خاص انتقال یابند و گدایان خیابانی جمع آوری شوند تا پیاده رو محلی باشد برای تشویق شهروندان به پیاده روی و لذت بردن از آن .

  رسيدگي به مشکلاتي که به نظر مي رسد با کم کاري و بي توجهي مسوولان شهري بروز يافته است ، به اين آساني ها و به اين زودي ميسر نمي شود. زیبا سازی شهر و ارتقای منظر دید شهروندان کاری شایسته و قابل تامل و وظیفه ذاتی مدیران شهری است . امری که باید از سوی شهروندان نیز پاس داشته شود .آقايان مسوول در شهرداري بوشهر  ، منتظر پيگيري تان هستيم.

انسان و نخل

       درخت خرما از روزگاران بسيار دور مورد توجه و احترام بوده است . رشد و نمو اين درخت در مناطق گرمسير بسيار مناسب است بنابراين در اين مناطق انس و الفت انسان با نخل بيش از مناطق سردسير است .

      نخل هميشه راست مي‌رويد و هرگز شاخ و برگش نمي‌ريزد و دائما سرسبز است. اين نيرو انسان را به فكر انداخت كه نخل نشانه‌اي مناسب براي پيروزي است.    

      نخل عمري دراز دارد واز آنجايي كه در كهن‌سالي نيز ثمره خوبي مي‌دهد، مظهر طول عمر و كهن‌سالي توام با سلامتي است.  ... مدتها مي تواند بدون آب زنده بماند ، پر استقامت است و به انسان شباهت بسيار دارد و عمرش هشتاد تا صد و گاهي صد و بيست سال مي رسد . در لغت نامه دهخدا ، زير واژه نخل به نقل از نزهه القلوب آمده است :« ... شجره مباركه است . به آدمي نيك مانند است . به طول و راستي قد و امتياز ذكر و انثي و بوي طلع – كه به نطفه و شكل طلع كه به مشيمه مانند و ليف كه به موي آدمي ، ماند . وآنكه ماده نزديك بود ، فحل بيش خواهد . و آنكه بر همديگر عاشق شوند . و اين همه صفت انساني است » . اصمعي گويد : « شخصي از يمامه براي من حكايت كرد و گفت مرا بستاني بود كه همه سال حمل نيكو آوردي ، دو سال بگذشت و حمل نياورد ، مردي بياوردم كه به علم نخل مخبر بود ، بديد و بگفت اين نخل را هيچ علت نمي يابم كه مانع حمل افتد آنگه بر بالاي نخلي ديگر رفت و نظر در چپ و راست كرد و در جوار آن نخلي بود ، گفت اين نخل بر آن عاشق است بايد كه با تلقيح از آن ، اين نخل را بارور كنند و در آن سال آن را از اين نخل گشن داديم حمل بسيار آورد و نيكو بود .... »  خواجه نصيرالدين طوسي نيز در كتاب اخلاق ناصري در اين باره آورده است : « ... بعضي اصحاب فلاحت ، خاصيتي ديگر ياد كرده اند براي درخت خرما كه از همه عجيب تر است و آن ، اين است كه درختي مي باشد كه ميل مي كند به درختي ، بار نمي گيرد از گشن هيچ درختي جز از گشن آن درخت و اين خاصيت نزديك است به خاصيت الف و عشق كه در ديگر حيوانات است ... »