دوباره مهر شد و آغاز مدرسه . مهر که می شود خاطرات مدرسه و درس در اذهان همه مرور می شود .

خاطرات شیرین و گاهی هم تلخ  دانش آموزان از معلم هایشان می گویند و معلم ها از دانش آموزان شان.! شیطنت های دانش آموزان ، مهربانی های شان .

     چیزی که همیشه برای من سئوال بوده ، شیوه آموزش در مدارس ماست که با توجه به اینکه سال ها از آن می گذرد ولی تغییرات آن لاکپشتی است . بچه های ما همان گونه تحصیل می کنند که پدران ما و ما تحصیل کرده ایم ! ما همانطور درس می دهیم که معلمهای ما و معلم هایشان درس می داده اند!کتاب های درسی مان نیز فقط اندکی تغییر کرده اند. هنوز بابا آب می دهد و دارا اناردارد و  ... هنوز بچه ها مجبورند مطالب را حفظ کنند و بقول سهراب مانند کیسه زباله درس در آنها خالی می شود و یادگیری یعنی کشک ! خیلی از مطالب کتاب در همان کتاب می ماند و وارد زندگی ما نمی شود . نمره گرفتن و پاس کردن وبس !! در کلاس های دبیرستانی اگر مطلبی را اضافه تر از درس مربوطه برای آگاهی بیشتر گفتی با این اعتراض روبرو می شوی که : آقا این ها که تو کتاب نیست ! چیزی بگویید که تو کنکور بدرد بخوره!

     ... هنوز معلمانی را می بینم که بخاطر اینکه دانش آموز جواب سوال مورد نظرش را مانند کتاب ننوشته ، بلکه برداشت خود را روی کاغذ آورده ، از نمره او کم کرده اند .! معلمانی را که تنها راه اداره کردن کلاس های شان را در تهدید دانش آموزان به کم کردن نمره می بینند . ساکت ! سکوت ، سکوت و سکوت!!

معلمانی را که ممکن سال ها بگذرد و کتابی نخوانند!! راستی مگر می شود معلم بود و کتاب نخواند ؟ می خوانند ولی تنها کتاب درسی اشان را و آن هم شب قبل از تدریس ! بعضی معلم های ما یک شب از دانش آموز جلوترند و بس !!