انسان و نخل

      درخت خرما از روزگاران بسيار دور مورد توجه و احترام بوده است . رشد و نمو اين درخت در مناطق گرمسير بسيار مناسب است بنابراين در اين مناطق انس و الفت انسان با نخل بيش از مناطق سردسير است .

      نخل هميشه راست مي‌رويد و هرگز شاخ و برگش نمي‌ريزد و دائما سرسبز است. اين نيرو انسان را به فكر انداخت كه نخل نشانه‌اي مناسب براي پيروزي است.    

      نخل عمري دراز دارد واز آنجايي كه در كهن‌سالي نيز ثمره خوبي مي‌دهد، مظهر طول عمر و كهن‌سالي توام با سلامتي است.  ... مدتها مي تواند بدون آب زنده بماند ، پر استقامت است و به انسان شباهت بسيار دارد و عمرش هشتاد تا صد و گاهي صد و بيست سال مي رسد . در لغت نامه دهخدا ، زير واژه نخل به نقل از نزهه القلوب آمده است :« ... شجره مباركه است . به آدمي نيك مانند است . به طول و راستي قد و امتياز ذكر و انثي و بوي طلع – كه به نطفه و شكل طلع كه به مشيمه مانند و ليف كه به موي آدمي ، ماند . وآنكه ماده نزديك بود ، فحل بيش خواهد . و آنكه بر همديگر عاشق شوند . و اين همه صفت انساني است » . اصمعي گويد : « شخصي از يمامه براي من حكايت كرد و گفت مرا بستاني بود كه همه سال حمل نيكو آوردي ، دو سال بگذشت و حمل نياورد ، مردي بياوردم كه به علم نخل مخبر بود ، بديد و بگفت اين نخل را هيچ علت نمي يابم كه مانع حمل افتد آنگه بر بالاي نخلي ديگر رفت و نظر در چپ و راست كرد و در جوار آن نخلي بود ، گفت اين نخل بر آن عاشق است بايد كه با تلقيح از آن ، اين نخل را بارور كنند و در آن سال آن را از اين نخل گشن داديم حمل بسيار آورد و نيكو بود .... »  خواجه نصيرالدين طوسي نيز در كتاب اخلاق ناصري در اين باره آورده است : « ... بعضي اصحاب فلاحت ، خاصيتي ديگر ياد كرده اند براي درخت خرما كه از همه عجيب تر است و آن ، اين است كه درختي مي باشد كه ميل مي كند به درختي ، بار نمي گيرد از گشن هيچ درختي جز از گشن آن درخت و اين خاصيت نزديك است به خاصيت الف و عشق كه در ديگر حيوانات است ... »